De marathon van Parijs

Dat je knie pijn doet en niet zeker weet of je het wel gaat halen.

Dat je al na 5km moet pissen en je jezelf belooft dat je over een kilometer mag. Dat anderhalf uur uitstellen.

Na 25km denken dat je het wel gaat redden.

Bij het 32km punt ter hoogte van de Eiffeltoren je vrouw en je zoon klaar zien staan met een koud blikje cola.

Dat je op 35km uitrekent dat je, als je vanaf daar de rest wandelt, je nog steeds een medaille krijgt. En dus een stukje wandelt.

De eerste keer op je horloge 40km zien staan en de slappe lach krijgen.

Dat je de finish ziet en niet meer kan stoppen met janken.

Het was geweldig!